Mısır'ın Kahire kentinde karanlık bir odada, 13 yaşındaki Z. isimli bir çocuk televizyon ekranına bakıyor. Ekranda Real Madrid'in yıldız oyuncusu Vinícius Júnior belirerek, doğrudan çocuğa Arapça sesleniyor: "Z., merhaba." Z., en sevdiği futbolcuyu izlerken gözleri ekrana kilitlenmiş durumda.
Z. ile ilk kez bir yıl önce Sudan'ın başkenti Hartum'un harabelerinde tanışmıştık. Savaşın izlerini taşıyan, sessiz ve küçük bir çocuktu. Hayatları, Sudan ordusu ile paramiliter Hızlı Destek Kuvvetleri (RSF) arasındaki çatışmaların 2023'te başlamasından bu yana altüst olan milyonlarca çocuktan biriydi. Birleşmiş Milletler çocuk yardım kuruluşu Unicef'e göre, Sudan'da şu anda 17 milyondan fazla çocuk insani yardıma ihtiyaç duyuyor. Kurum, en az 4.300 çocuğun öldürüldüğü veya sakatlandığına dair doğrulamalar yapabildiğini, ancak gerçek rakamın çok daha yüksek olduğuna inandığını belirtiyor.
Z., bir İHA saldırısında iki bacağını kaybetmişti. Uzman tedavisine erişimi kısıtlı olduğu için, bir gün yürüyebilmeyi ve tekrar futbol oynayabilmeyi hayal ediyordu. Bir yılı aşkın bir süre sonra, Kahire'deki bir daireye girdiğimizde, Z. bizi kocaman bir kucaklamayla karşılıyor. Annesi H. da bize sarılıyor. İlk tanıştığımız zamanki çekingen ve içine kapanık çocuktan neredeyse tanınmaz halde. Kendine güvenen, esprili ve gülücük dolu.
Şu anda iki yeni protez bacak üzerinde dimdik duruyor. Neredeyse bir yıldır Kahire onun evi. Burada ameliyat oldu, aylarca rehabilitasyon gördü ve artık yürüyebiliyor, topa vurabiliyor. 2025'te tanıştığımızda, en sevdiği futbolcunun Vinícius Júnior olduğunu söylemişti. Bu bilgiyi, kişisel bir destek videosu göndermek istediğini belirten Real Madrid yıldızına iletebildik. Kahire'de yeniden bir araya geldiğimizde, hep birlikte videoyu izlemek için toplandık.
Brezilyalı futbolcu, "Hikayeni öğrendim. Son ayların senin için ne kadar zor geçmiş olabileceğini biliyorum," diyerek söze başlıyor. Futbolda ırkçılığa karşı mücadelede ve siyahi insanları desteklemede önde gelen bir ses haline gelen Vinícius, Z.'in yüzünde bir gülümsemenin yayılmasına neden oluyor: "Çok çalışan siyahi bir adamsın. Yeni protez bacaklarını iyi kullanacağını, futbol oynamaya geri döneceğini ve mutluluğu bulacağını umuyorum. Bunu hak ediyorsun." Ardından bir davet geliyor: "Seni bir Madrid maçına davet etmek istiyorum. Birlikte bir gün geçirebiliriz." Duygulanmış olan Z. ayağa kalkıp odadan çıkıyor. Birkaç dakika sonra yeni Vinícius Jr futbol formasıyla geri dönüyor. Umudunu, bir gün vize alıp bu teklifi kabul edebileceğine dair taşıyor.
Z., "Vinícius'u sevdiğimi söyleyin," diyor. "Mesajı beni gerçekten neşelendirdi." Annesi H. ise "Z.'in başarılı olmasını isteyen tüm dünyanın onu alkışladığını hissediyorum," diye konuşuyor. Z., 2024'te bacaklarını kaybetmişti. O ve annesi Hartum'da mahsur kalmışlardı. Şehrin büyük bir kısmı, Sudan ordusu ile RSF arasındaki çatışmalarla savaş alanına dönmüştü. Gıda ve temel malzemeler tükeniyordu ve ailenin kaçacak parası yoktu. Hayatta kalmak için sokaklarda mercimek satıyorlardı.
Bir sabah, Z. ve annesi yan yana çalışırken bir İHA düştü. H. geçen yıl, "Ona baktım ve kanıyordu. Her yer kandı," diye anlatmıştı. Yıkılmıştı. "Uyanıp 'Neden bacaklarımı kestirmeme izin verdin?' diye sorardı. Cevap veremezdim." O zamanlar Z., mahallesinin harabelerinde, yanmış arabaların, terk edilmiş tankların ve yıkılmış evlerin yanından tekerlekli sandalyeyle ilerliyordu. Savaş öncesinde Z. futbolu çok severdi. İHA saldırısından sonra sadece dizlerinin üzerinde oynayabiliyordu, bu da ciddi enfeksiyon riski taşıyan acı verici bir süreçti.
O zamanlar, "Arkadaşlarımla eskisi gibi futbol oynamak için protez bacaklarım olmasını dilerdim," demişti. Bunun gerçekleşmesi pek olası görünmüyordu, ancak hikayesi Sudan'ın çok ötesinde yankı uyandırdı ve dünya çapında insanlardan büyük bir destek dalgası yarattı. Bunların arasında, Sudan kökenli İngiliz bir avukat olan D.L. de vardı. BBC raporunu gördükten sonra, tıbbi bakımı için 45.000 sterlin (60.000 $) toplayan bir çevrimiçi kampanyaya öncülük etti. Sudan'da ihtiyacı olan tedaviyi alamayan Z.'in ülkeyi terk etmesi gerekti, ki bu da hiç de kolay olmadı. Kendisinin ve annesinin pasaportları yoktu ve doğum belgeleri savaş sırasında yok olmuştu.
Aylarca süren planlamanın ardından, kendisi ve annesi Kahire'ye uçmayı başardılar; orada kendileri için hazırlanmış, buzdolabında yiyecek ve tıbbi randevuları olan bir daire bulunuyordu.
